Kauçuk dış tabanlı iş sigortası ayakkabıları, kauçuğun kendine has özelliklerinden dolayı iş sigortası ayakkabısı pazarında büyük bir paya sahiptir. Kauçuk dış taban ayakkabılarının kaymaz, aşınmaya dayanıklı, yüksek sıcaklık ve zorlu çalışma ortamına uyum sağlayabilmesini sağlamak için, kaliteli bir kauçuk dış taban üretmek için kauçuk dış taban formülüne hakim olmalıyız.
Kauçuk formülü teknolojisi, malzemeleri seçme ve uygulama bilimi ve sanatıdır. Genel kauçuk formülünün üç amacı vardır: birincisi, kauçuk ürünlerinin pratik fiziksel özelliklere sahip olmasını sağlar; ikinci olarak, iyi işleme operasyonları için mevcut işleme ekipmanıyla işbirliği yapabilir; son olarak, müşterinin gereksinimlerini mümkün olan en düşük maliyetli bileşenlerle karşılayan fiziksel özellik seviyesine ulaşabilir. Başka bir deyişle, bir kauçuk formülasyonu tasarlarken göz önünde bulundurulması gereken en önemli üç faktör, bileşenlerin fiziksel özellikleri, işlenebilirlik ve maliyettir ve bu üçüne uygun bir denge sağlanır. Bu formül tasarımının en önemli çalışmasıdır.
Kauçuk formülasyonlarında yaygın olarak kullanılan katkı maddeleri on ana bileşende özetlenebilir:
Kauçuk veya elastomerler:
Kauçuk formülasyonunun tasarımındaki ilk ve en önemli adım, kauçuk alt tabakanın veya tutkalın hammaddesinin seçimidir. Kauçuk, bileşimi ne olursa olsun, bazı ortak temel özelliklere sahip bir tür mühendislik malzemesidir. Tüm kauçuklar elastik, esnek, sağlam, su geçirmez ve hava geçirgendir. Bu ortak özelliklerinin yanı sıra her kauçuğun bileşiminden dolayı kendine has özellikleri vardır.
Vulkanize edici maddeler:
Bir vulkanizasyon maddesinin eklenmesinin amacı, kauçuk molekülleri arasında çapraz bağlanmanın kauçuğun fiziksel özelliklerini değiştirmesine neden olacak şekilde bileşenlerin kimyasal reaksiyonuna neden olmaktır. Kimyasal köprüleme etkisi, kauçuk bileşiğinin yumuşak, viskoz, termoplastik bir gövdeden sıcaklıktan daha az etkilenen sert bir termoset yapıya dönüşmesine neden olur. Kükürt bugüne kadar hala en yaygın kullanılan kükürtleştiricidir. Tiuram disülfürün TMTD'si (TUEX) gibi diğer kükürt donörleri bazen ürünün ısı direncini geliştirmek için düşük kükürtlü veya kükürtsüz bir vulkanizasyon sisteminde elementel kükürtün tamamı veya bir kısmının değiştirilmesi için bir formülasyon olarak kullanılır. Formülatörün ikinci en önemli işi vulkanizasyon sisteminin, vulkanizasyon maddesinin ve hızlandırıcının seçimidir.
Hızlandırıcılar:
Vulkanizasyon hızlandırıcı, bileşenlerin vulkanizasyon hızını hızlandırır ve vulkanizasyon süresini kısaltır.
Aktivatörler ve geciktiriciler (Geciktiriciler):
Aktivatörler, hızlandırıcının etkinliğini ve etkinliğini artırmaya yardımcı olmak için kullanılır. En yaygın kullanılan aktivatörler çinko oksit tozu, stearik asit, kurşun oksit, magnezyum oksit ve aminlerdir (H).
Antidegradanlar:
Yaşlanma karşıtı maddeler, kauçuk ürünlerinin oksijen, ozon, ısı, metal katalizi ve bükülme hareketi nedeniyle bozulmasını geciktirebilir. Bu nedenle yaşlanma karşıtı maddenin eklenmesi, ürünün yaşlanma direncini artırabilir ve bileşenler eklendikten sonra hizmet ömrünü uzatabilir.
İşlem yardımcıları:
İşleme yardımcıları, adından da anlaşılacağı gibi, bileşenlerin karıştırma, perdahlama, ekstrüzyon ve şekillendirme gibi işleme operasyonlarını kolaylaştırmasına yardımcı olur.
Dolgu maddeleri:
Dolgu maddeleri, bileşenlerin fiziksel özelliklerini geliştirebilir, işlenebilirliğe yardımcı olabilir veya maliyetlerini azaltabilir. Güçlendirici dolgu maddeleri ürünün sertliğini, gerilme mukavemetini, modülünü, yırtılma mukavemetini ve aşınma direncini arttırabilir. Kurum veya ince parçacıklar gibi mineral malzemeler yaygın olarak kullanılır.
Plastikleştirici, yumuşatıcı ve yapışkanlaştırıcı (Tackfier):
Plastisite, yumuşatıcılar ve yapışkanlaştırıcılar, bileşiğin karıştırılmasına, viskozitesinin değiştirilmesine, bileşenlerin viskozitesinin arttırılmasına, düşük sıcaklıklarda ürünün esnekliğinin arttırılmasına veya fiziksel özellikler üzerinde çok fazla etki olmaksızın kauçuğun bir kısmının değiştirilmesine yardımcı olmak için kullanılır. Genel olarak bu tür katkı maddeleri işleme yardımcıları veya genişleticiler olarak kullanılabilir.
Renk Pigmenti:
Renklendiriciler, karbon içermeyen kurum formülasyonlarında belirli bir renk sağlamak için kullanılır. Genel olarak kullanılan renklendirici malzemeler organik ve inorganik malzemeler olarak sınıflandırılabilir. İnorganik metaller arasında demir oksit, krom oksit, titanyum dioksit (titanyum dioksit), kadmiyum sülfür, kadmiyum selenit, baryum sülfür, cıva sülfür, litopon ve askeri mavi bulunur.
Organik pigmentler inorganik pigmentlere göre çok daha pahalıdır. Ancak kullanımı daha iyidir, rengi parlaktır ve özgül ağırlığı çok düşüktür. Ayrıca organik renklendiricinin renk değişimi inorganik renklendiriciye göre daha fazladır. Ancak çoğu organik pigment buhara, ışığa, asit veya alkaliye karşı kararsızdır ve bazen ürünün yüzeyine doğru hareket eder.
Özel amaçlı malzemeler:
Özel amaçlı malzemeler, köpük oluşturucu maddeler, tatlandırıcı maddeler, yapışma yardımcıları, alev geciktiriciler, küf önleyiciler ve ultraviyole emiciler gibi suda sıklıkla kullanılmayan bileşenlerdir.
Tarif tasarım programı:
Neredeyse tüm yeni formülasyonlar mevcut formülasyonlardan değiştirilmiştir. Şu anda çok az kişi tamamen yeni bir formül tasarlamayı denedi çünkü buna pratikte ihtiyaç duyulmuyor. Formülün etkili olabilmesi için formülü hazırlayanın içsel veya dışsal her türlü teknik veriyi kullanmaya çalışması, bunları ihtiyaçlara göre organize edip analiz etmesi ve formülü tasarlarken kişisel hayal gücünü ve yaratıcılığını kullanması gerekir. Aşağıdaki adımlar formülasyon tasarımı için referans olarak kullanılabilir.
1. Hedefin fiziksel özelliklerini ve maliyetlerini belirleyin.
2. Uygun hammadde yapıştırıcısını seçin.
3. Mevcut benzer içerikler için test verileri geliştirin.
4. Çeşitli malzeme türlerine ilişkin teknik bilgilere bakın.
5. Başlangıç tarifini ayarlayın.
6. Fiziksel özelliklerin hedefle tutarlı olup olmadığını test etmek için küçük bir numune deneyin.
7. Daha ileri değerlendirme için referans olarak kullanılan malzemelerin maliyetini tahmin edin.
8. Bu bileşenin sahada işlenebilirliğini değerlendirin.
9. Hedefi bu formülle deneyin.
10. Fiziksel özelliklerin spesifikasyonları karşılayıp karşılamadığını test edin.